Categories
Documents

20 de setembre de 1209

Testament de Ramon VI redactat abans del seu viatge a París i Roma

Després de la caiguda de Carcassona l’agost de 1209, Arnau Amalric i Monfort van enviar una delegació a Tolosa amb la missió de demanar l’entrega dels heretges de la ciutat. Si s’hi negaven els cònsuls i els notables serien excomunicats, la ciutat declarada en interdicte i durien la guerra al comtat. Els tolosans no només es van negar a fer aquesta entrega, el propi comte va amenaçar d’anar ell mateix fins a Roma per demanar al papa justícia contra les accions dels croats.

Davant d’aquesta situació, els legats Miló i Hug de Riés van enviar una acusació contra Ramon VI al papa on l’avisaven de les seves intencions. Els legats a més van tornar a excomunicar al comte. Les relacions estaven trencades.

Ramon VI va posar en marxa la seva amenaça i va decidir anar a veure Innocenci III a Roma. Aprofitaria el viatge per entrevistar-se també amb Otó de Brunswick, que en aquells moments es trobava a Itàlia perquè el 4 d’octubre havia estat coronat emperador del Sacre Imperi pel propi papa; Ramon VI era marquès de Provença i, per tant, vassall de l’emperador. També aniria a veure a Felip August a París. Volia d’aquests sobirans la confirmació dels drets de peatges que tenia Tolosa, el que pressuposaria una gran font d’ingressos. Del papa esperava tenir també la devolució dels castells que havia cedit com a penyora a l’Església.

Es tractava d’un viatge llarg i no mancat de perills. Ramon VI decideix fer testament.

El comte comença cedint tota la collita de blat i vi d’aquell any de les seves propietats personals als Templers i Hospitalers. Als Templers els dóna a més el seu destrer i tot el seu equipament de combat, i als Hospitalers el seu cavall jove.

Ramon VI fa del seu fill Ramon hereu del comtat, però com que només té 12 anys en aquells moments nomena al seu germà Balduí, al seu cosí Bernat de Comenge i als cònsuls de Tolosa com a tutors. Si Ramon morís, el conjunt de possessions de Ramon VI (comtat de Tolosa, ducat de Narbona i marquesat de Provença) passaria en mans de Balduí. Si fins i tot Balduí també morís les seves terres passarien a llurs senyor superiors, és a dir a Felip August de França Tolosa i Narbona i a Otó el marquesat de la Provença.

Ramon VI també fa donacions a la seva dona Elionor d’Aragó i al seu germà Balduí, a qui li dóna el contat de Millau. També concedeix a dos fills naturals algunes possessions: el castell de Cailutz i el de Borniquèl (al Carcí) a Bertran, i totes les seves possessions de Montlaur i Sent Jòri (al Tolosà) a Guillemeta.

Pel que fa als deutes que arrossegava, el seu successor se n’hauria de fer càrrec.


Quoniam testamentorum ordinatio a jure est inventa & a cousuetudinibus probata, idcirco Raimundus Dei gratia dux Narbone, cames Tolose, marchio Provincie, volens ire ad Romanam curiam & sedem Apostolicam, Deo annuente, visitare, si in hoc itinere ab eo decesserit, sanus tamen atque incolumis suum composuit testamentum. Forma autem testamenti hujus talis est.

In nomine Domini nostri Jesu Christi. Ego Raimundus Dei gratia dux Narbone, comes Tolose, marchio Provincie, facio meum testamentum, si de me in hoc itinere decedebat. Et si hoc ita, Deo volente, evenerit, accipio pro meipso & ad meum opus omne blatum meum & vinum quod de meis propriis honoribus exierit in illo anno in quo ab seculo transmigrabo, quod blatum & vinum illius anni detur & divi datur totum amore Dei & redemptione delictorum meorum, cognitione habitatorum domus milicie Templi & habitatorum domus Hospitalis Jerosolimis, ubi eis melius videbitur fore salvum.

— Item dispono & dimitto domui Milicie meum equum & mea arma & loricam & caligas & cooperturas ferreas & galeam meam, amore Dei & redemptione peccatorum meorum

— Item dispono & dimitto domui Hospitalis Jerusalem pro amore Dei equum meum juvenem

— Item dimitto & dispono Baldoyno frati meo & infantibus, quos ex legitimo matrimonio habuerit, totum pignus comitatus de Amelavo & totum pignus quod habeo in Roca de Valserga, ita tamen quod Baldoynus frater meus nec sui infantes, nec aliquis nec aliqua qui ab eo exeat, non possint jamdicta pignora a se ullo modo alienare, quin remaneant meis heredibus, si forte de suis infantibus ex legitimo matrimonio natis decedebat. Et si forte a Baldoyno frater meo sine infante nato ex legitimo matrimonio decesserit, mando & dispono quod jamdicta pignora remaneant Raimundo meo filio absque omni impedimento, & mando & dispono quod Baldoynus frater meus faciat jurare bajulis de Amelavo & de Roca de Valserga, quod post decessum ejus hec omnia fideliter teneant a Raimundo filio meo.

— Item mando & dispono quod Baldoynus frater meus teneat hoc predictum donum de Raimundo meo filio, & quod propter hoc donum sit miles & homo Baldoynus frater meus Raimundi filii mei & juret inde ei fidelitatem. Quod si facete noluerit, mando & dispono quod Baldoynus frater meus non habeat aliquid de his que ei superius dispono.

— Item mando & dispono quod Alienor uxor mea habeat & teneat suam dotem, sicut in instrumentis sue dotis melius continetur.

— Item dono & dispono Bertrando meo filio Castluscium & Bruniqueldum cum eorum pertinenciis, sub tali vero conditione, quod Bertrandus meus filius teneat jamdicta castra de Raimundo filio meo & quod sit inde suus homo, & Raimundus meus filius quod faciat ei jemdicta castra quiete tenere & possidere, & quod sit inde ei adjutor & deffensor ab omnibus hominibus, & quod Bertrandus meus filius nec sui infantes non possint jamdicta castra a se alienare ullo tempore, quin remaneant meis heredibus, si forte ab ipso Bertrando sine infante ex legitimo matrimonio vel de suo infante sine alio infante nato ex legitimo matrimonio decesserit. Et si ab ipso Bertrando sine infante nato ex legitimo matrimonio decedebat, mando & dispono quod predicta castra remaneant meo filio Raimundo absqne impedimento.

Item dono & dispono Willelme filie mee totum hoc quod habeo ad Montelaurum & ad Sanctum Georgium, sub hac tamen conditione quod ipsa Willelma nec sui infantes non possint hoc donum a se alienare ullo tempore, set legitimo heredi & si forteab ipsa Willelma sine infante nato ex legitimo matrimonio decedebat, quod hoc donum remaneat meo filio Rainundo, absque omni contradiclione. His autem ita peractis & completis, totum residuum quod ego habeo vel habere debeo, vel michi pertinet vel pertinere debet aliquo jure vel aliqua ratione vel successione vel escazucha seu quolibet alio modo, quod michi pertineat vel pertinere debeat, quicquid sit vel ubicumque sit, dono & dispono & dimitto meo filio Raimundo. Sub tali vero tenore facio ei hoc donum, quod Raimundus meus filius non possit terram dare nec a se ullo alio modo alienare, donec sit ipse etatis xxx annorum. Quod si facere temptaverit, mando & dispono quod aliquam efficatiam nec stabilitatem non habeat ullo tempore.

— Item mando & dispono quod meus filius Raimundus persolvat omnia mea debita creditoribus meis, nam ipsum Raimundum meum filium per meum legitimum heredem pono & constituo. Tamen si Raimundus meus filius sine infante nato ex legitimo matrimonio decesserit, mando & dispono quod omnia sua jura & totum hoc quod ei superius dispono remaneant Baldoyno fratri meo & ejus ordinio, pro omni sua voluntate inde facienda, & quod Baldoyndus frater meus persolvat omnia mea debita meis creditoribus, si tamen Raimundus meus filius illa non habebat persolula. Et mando & dispono quod omnes mei bajuli, ubicumque sint, jurent omnem meam terram Baldoyno fratri meo post decessum Raimundi filii mei.

Item dimitto Raimundum filium meum & terram suam & omnia sua, sub deffensione & custodia domini Phylippi regis Francie consanguinei mei, & domini Ottonis, imperatoris Theuthonicorum.

— Item pono & subdo meum filium Raimundum cum omni sua terra & cum omnibus suis juribus, in bajulatione & in custodia & sub protectione Ber. Convenarum comitis, consanguinei mei, & fratris mei Baldoyni & consulum Tolosanorum, presencium videlicet & futurorum, set mando & dispono quod Baldoynus frater meus sit potens & protector ac procurator super omnes de Raimundo meo filio & de omni sua terra & de omnibus suis juribus ubicumque sint, donec Raimundus meus filius sit perfecte & legitime etatis. Et postquam Raimundus meus filius in perfecta etate fuerit, mando & dispono, quod totum quicquid fecerit faciat consilio & cognitione & voluntate Baldoyni frantris mei. — Nam ita & tali modo ego Raimundus dux Narbone, comes Tolose, marchio Provincie, meum facio testamentum & dispositionem, & si in hoc itinere a me decedebat, mando & dispono & statuo, ut hoc testamentum firmiter habeatur & teneatur & observetur per omnia tempora & a nullo vivente removeatur.

Item mando & dispono, quod omne meum proprium bestiarium de meis propriis domibus detur cum omni blato meo & vino, uti dictum est superius, cognitione habitatorum domus milicie Templi & Hospitalis, amore Dei & redemptione peccatorum meorum.

— Item mando & dispono quod Bertrandus meus filius faciat hominium pro illa castra (sic) que ei dimitto & fidelitatem, & adjuvet inde de causa videlicet & de guerra Raimundo meo filio.

— Item mando & dispono quod Baldoynus frater meus & sui infantes, quos ex legitimo matrimonio habuerit, habeant x milia sol. melgor. singulis annis de meis peaticis quos habeo ad portum Sancti Ceonini & ad Palusciam. Tamen si de Baldoyno fratre meo sine infante nato ex legitimo matrimonio decesserit, mando & dispono, quod remaneat hoc donum meo filio Raimundo absque omni impedimento.

— Item mando & dispono quod si Baldoynus frater meus non fecerit hominium & dominium & fidelitatem Raimundo filio meo, quod non habeat aliquid de his que superius ei disposui.

Item mando & dispono, quod si de Raimundo meo filio & de Baldoyno fratre meo sine infantibus natis ex legitimo matrimonio decesserit, quod totum hoc quod habeo in dominatione regis Francie remaneat eidem regi Francie, & hoc quod teneo de imperatore remaneat imperatori videlicet totum hoc quod habeo in dominatione imperatoris ultra Rodonum (sic).

— Item mando & dispono quod Baldoynus frater meus adjuvet de causa & guerra Raimundo filio meo contra omnes homines. Hoc autem donum facio regi Francie, salvo dono Bertrandi filii mei & Willelme filie mee.

Hoc testamentum fuit ita positum IX die exitus mensis septembris, regnante Phylippo rege Francorum & eodem Rº Tolosano comite & Fulchone episcopo, anno Mº CCº VIIII° ab lncarnatione Domini. Hujus testamenti & dispositionis sunt testes Raimundus de Recalto & Deodatus Alemannus & Willelmus Calveria, & Petrus Arnaldus notarius, & Petrus Sancius qui cartam istam scripsit.1DEVIC, Cl.; VAISSETE, J.: Histoire générale de Languedoc. Tolosa: Privat. 1879. Vol. VIII, 573, doc. XCII

Categories
Documents

10 de març de 1208

Immocenci III escriu als comtes, als barons i als cavallers de Narbona, Arle, Ambrun, Acs i de Viena en relació a la mort de Pere de Castellnou

En aquesta carta i en l’anterior, on escriu als arquebisbes i sufragaris de les mateixes diòcesis, Innocenci III explica el conflicte eque havia existit entre Pere de Castellnou i Ramon VI de Tolosa; hi explica l’escena de Sant Gèli, les converses trencades amb el rerefons de les paraules amenaçadores del comte contra el legat, dolç i irreductible; hi explica també l’emboscada, l’allotjament confiat de Pere de Castellnou i el seu seguici en una hospederia propera al Roine i el seu assassinat quan,  a l’endemà, es preparava per a creuar el riu. Malgrat el contingut d’aquests escrits no siguin suficients per a demostrar la culpabilitat del comte en aquest afer, sí que el converteixen en responsable moral d’aquesta mort tenint en compte el conjunt dels esdeveniments.1VILLEMAGNE, A.: Bullaire du Bienheureux Pierre de Castelnau, martyr de la Foi. Montpeller: Imprimerie de la Manufacture de la Charité, 1917. pp. 316. Doc. núm. LXXIV.

És d’aquesta carta d’on surten les famoses paraules del Papa que acusaven i condemnaven alhora al comte de Tolosa i que van representar el crit de guerra necessari que havia de posar en marxa la croada contra el Llenguadoc:

Endavant, cavallers de Crist, endavant coratjosos reclutes de l’exèrcit cristià. Que l’universal crit de dolor de la santa Església us arrossegui. Que un zel piadós us inflami per a venjar una tan gran ofensa feta al vostre Déu…

La carta que Innocenci III envia el mateix dia als arquebisbes i sufragaris els reclama que excomuniquin als responsables de la mort de Pere de Castellnou. Cada diumenge i dia festiu hauran de renovar aquesta condemna al so de les campanes fins que els culpables demanin la gràcia de la seu apostòlica. En aquesta carta també hi reitera les indulgències de croada per a tots aquells que prenguin partit en la guerra contra els pestilents enemics de la fe i la pau. Finalment hi recita les mesures contra Ramon VI de Tolosa, el qual havia de ser declarat públicament en anatema i la seva terra presa.2Roquebert, Michel: L’epopée cathare. I- L’invasion (1198-1212). Tolosa de Llenguadoc: Perrin, 2001. pp. 318-319


Innocentius episcopus, servus servorum Dei, dilectis, et nobilibus viris comitibus, baronibus et universis militibus per Narbonensem, Arelatensem, Ebredunensem, Aquensem, et Viennensem provincias constitutis, salutem et Apostolicam benedictionem.

Rem crudelem audivimus, et in communem luctum generalis Ecclesiæ deducendam. Quod cum sanctæ memoriae Fr[ater] Petrus de Castronovo, monachus et sacerdos, vir inter viros utique virtuosos vita, scientia et fama præclarus, ad evangelizandum pacem et conlirmandam fidem in provincia Occitana cum aliis destinatus, in commisso sibi ministerio laudabiliter profecisset, et proficere non cessaret; quippe qui plene in schola Christi didicerat quod doceret, et eum, qui secundum doctrinam est, fidelem obtinendo sermonem, in sana poterat exhortari doctrina, et contradicentes revincere; paratus omni poscenti reddere rationem, utpote vir in fide Catholicus, in lege peritus, in sermone facundus, concitavit adversus ipsum diabolus ministrum suum comitem Tholosanum Raimundum, qui cum pro multis et magnis excessibus, quos in Ecclesiam commiserat et in Deum, sæpe censuram ecclesiasticam incurrisset, et sæpe, sicut homo versipellis et callidus, lubricus et inconstans, pœnitudine simulata fuerat absolutus; tandem odium continere non prævalens, quod ceperat contra ipsum : eo quod noverat in ore ejus verbum veritatis: ad faciendam vindictam in nationibus, et increpationes in populis; ac eo fortius in eodem comite, quo magis pro majoribus erat ipse facinoribus increpandus; tam eum quam collegam suum, Apostolicæ Sedis Legatos ad villam S. Ægidii convocavit, promittens super cunctis, quibus impetebatur capitulis, satisfactionem plenariam exhibere.

Cum autem convenientibus illis in villam prædictam præfatus comes salutaria monita sibi facta, modo, velut verax et facilis, promitteret se facturum, et modo, velutfallax et durus, ea prorsus facere recusaret; volentibus illis demum ab eadem villa recedere, mortem est publice comminatus, dicens, quod quocumque, vel per terram divertant vel per aquam, diligenter eorum observaret egressum. Et confestim factis dicta compensans, complices suos ad exquisitas insidias destinavit. Cumque vero, nec precibus dilecti filii Abbatis S. Ægidii, nec instantia consulum et burgensium, furoris sui mitigari insania potuisset: ipsi eos, invito comite, nimiumque dolente, cum armatæ manus præsidio prope ripam Rhodani fluvii deduxerunt: ubi nocte quieverunt instante, quibusdam ejusdem comitis satellitibus, ipsis prorsus ignotis, hospitantibus cum eisdem, qui, sicut apparuit in effectu, sanguinem quærebant eorum.

In crastino itaque mane facto, et missa celebrata de more, cum innocui Christi milites ad transitum se fluminis præpararent, unus de prædictis satanæ satellitibus lanceam suam vibrans, prænominatum Petrum, supra Christum, petram, immobili firmitate fundatum, tantæ proditionis incautum, inter costas inferius vulneravit. Qui prius ipsum respiciens percussorem, et Christi magistri sui, cum B. Stephano secutus exemplum, dixit ad ipsum : Deus tibi dimittat, quia ego dimitto: pietatis et patientiæ verbum sæpius repetendo. Deinde sic transfixus, acerbitatem quidem illati vulneris spe cœlestium est oblitus, et in instanti suæ pretiosæ mortis articulo, cum ministerii sui sociis, quæ fidem promoverent et pacem, non desinens ordinare, post justas orationes in Christo feliciter obdormivit. Qui profecto cum ob fidem, et pacem, quibus nulla est prorsus causa laudabilior ad martyriurn, sanguinem suum fuderit, claris jam, ut credimus, miraculis coruscasset, nisi hoc illorum incredulitas impediret. De quorum similibus in Evangelio legitur, quia ibi virtutes Jesus non faciebat multas propter incredulitatem eorum; quia, quamquam linguæ non fidelibus, sed infidelibus sint in signum; Salvator tamen præsentatus Herodi, qui, teste Luca, valde gavisus est, viso ipso, pro eo quod signum aliquod ab eo fieri sperabat; et facere dedignatus est signum, et reddere interroganti responsum: sciens, quod in credibilitate signorum non credulitatis inductio, sed vanitatis illum admiratio delectabat.

Licet autem ipsa prava generatio, et perversa Provincialium non sit digna, ut tam cito, sicut forsitan ipsa quærit, de suo sibi martyre signum detur; expediisse tamen credimus, ut unus ipse pro ipsa, ne tota pereat, moreretur: quæ contagio hæreticæ pravitatis infecta, per interpellantem occisi sanguinem, a suo melius revocetur errore. Hoc est enim vetus sacrificium Jesu Christi; hoc miraculosum ingenium Salvatoris, ut cum in suis esse victus putatur, tunc vincat potius in eisdem, et ea virtute, qua ipse mortem moriendo destruxit: a superatis interdum famulis suis, superatores eorum faciat superari. Nisi granum frumenti cadens in terram mortuum fuerit, ipsum solum manet; si autem mortuum fuerit, plurimum fructum affert. Sperantes igitur, quod de morte hujus fecundissimi grani sit fructus in Christi Ecclesia proventurus; cum profecto sit dure culpabilis et culpabiliter durus, cujus animam ipsius gladius non pertransit; nec unquam penitus  desperantes, cum utilitas tam debeat in sanguine suo esse, quod suæ prædicationis initiis circa memoratam Provinciam, pro qua ipse in corruptionem descendit, optata Deus tribuat incrementa: venerabiles fratres nostros archiepiscopos, eorumque suffraganos monendos duximus attentius, et hortandos per Spiritum sanctum, in virtute obedientiæ districte praecipiendo, ut verbum pacis et fidei seminatum ab eo, suæ prædicationis irriguis, convalescere facientes, et ad expugnandam hæreticam pravitatem, ac fidem catholicam confirmandam, ad extirpanda vitia, et plantandas virtutes, indefesso studio sedulitatis instantes: jam dictum Dei famuli occisorem, et universos quorum ope vel opere, consilio vel favore tantum facinus perpetravit; receptatores quoque, vel defensores illius, ex parte omnipotentis Dei Patris, et Filii, et Spiritus sancti, auctoritate quoque beatorum apostolorum Petri et Pauli, et Nostra, excommunicatos et anathematizatos per suas dioeceses denuntient universis; et omnia loca prorsus, ad quæ ipse, vel aliquis ipsorum devenerint, præsentibus eis, interdicto faciant ecclesiastico subjacere singulis diebus dominicis, et festivis, pulsatis campanis, et candelis accensis, donec ad Sedem Apostolicam accedentes, per satisfactionem condignam mereantur absolvi, sententiam hujusmodi solemniter innovantes.

Illis autem, qui orthodoxæ fidei zelo succensi, ad vindicandum sanguinem justum, qui de terra clamare non cessat ad cœlum, donec ad confundendum subversos et subversores de cœlo descendat ad terram Deus ultionum, viriliter se accinxerint adversus hos pestilentes suorum remissionem peccaminum a Deo, ejusque Vicario secure promittant indultam, ut eis labor hujusmodi ad operis satisfactionem sufficiat similiter pro illis offensis, pro quibus cordis contritionem et veram confessionem oris obtulerint vero Deo. Hujusmodi siquidem pestilentes Provinciales non tam nostra diripere, sed nos perimere moliuntur: nec solum ad perimendas animas linguas acuunt, verum etiam ad perdenda corpora manus extendunt, proditores animarum effecti, et corporum peremptores.

Licet autem praefatus comes pro multis et magnis flagitiis, quae iongum esset per omnia enarrare, jam dudum sit anathematis mucrone percussus; quia tamen certis indiciis mortis sancti viri præsumitur esse reus, non solum ex eo, quod publice comminatus est ei mortem, et insidias paravit eidem; verum etiam ex eo, quod occisorem ipsius in multam familiaritatem admisit, et magnis donis remuneravit eumdem, ut de ceteris præsumptionibus taceamus, quæ plenius innotescunt multis: ob hanc quoque causam iidem archiepiscopi, et episcopi publice nuntient anathematizatum eumdem. Et cum, juxta sanctorum Patrum canonicas sanctiones ei, qui fidem Deo non servat, fides servanda non sit, a communione fidelium segregato, utpote qui viandus est potius quam fovendus; omnes, qui dicto comiti fidelitatis seu societatis, aut fœderis hujusmodi juramento tenentur adstricti, auctoritate apostolica denuntient interim absolutos; et cuilibet, catholico viro licere, salvo jure domini principalis, non solum persequi personam ejusdem, verum etiam occupare ac detinere terram ipsius, illo præsertim obtentu, quod ab hæresi per suarn prudentiam fortiter expietur, qua per ipsius nequitiam fuit hactenus turpiter sauciata et maculata; quia dignum est, ut manus omnium contra ipsum consurgant, cujus manus extitit contra omnes. Quod si nec sic vexatio sibi dederit intellectum, manus nostras in eo curabimus fortius aggravare. Si quo modo vero satisfactionem promiserit exhibere, ipsurn pœtudinis suæ hæc signa præmittere oportebit: ut de toto posse suo depellat pravitatis hæreticæ sectatores, et se paci satagat conciliare fraternæ, cum principaliter propter culpam, quam in utroque noscitur commisisse, in eum ecclesiastica fuerit prolata censura; quamquam si in suas iniquitates Deus voluerit observare, vix posset congrue satisfacere, non tantummodo pro se ipso, sed pro alia multitudine, quam in laqueum damnationis induxit.

Quia vero secundum sententiam veritatis, timendi non sunt qui corpus occidunt, sed ille qui potest mittere corpus et animam in gehennam; confidimus et speramus in eo, qui, ut a fidelibus suis timorem mortis auferret, mortuus, die tertia resurrexit, quod præfati hominis Dei mors venerabili fratri nostro Conseranensi episcopo, et dilecto filio A. Abbati Cistercienci, Apostolicæ Sedis Legatis, aliisque Orthodoxæ Fidei sectatoribus, non solum timorem non incutiet, sed amorem accendet, ut ejus exemplo, qui vitam æternam temporali morte feliciter est mercatus, animas suas in tam glorioso certamine, si necesse fuerit, pro Christo ponere non formident. Unde archiepiscopis et episcopis consulendum duximus, admovendo preces præceptis et præcepta precibus inculcantes; ut Legatorum ipsorum salubribus monitis et mandatis efficaciter intendentes, tamquam strenuissimi commilitones assistant eisdem in omnibus, quæ propter hæc, ipsis duxerint injungenda: scientes, quod sententiam, quam ipsi non solum in rebelles, sed etiam in desides promulgaverint, nos ratam haberi præcipimus et inviolabiliter observari.

Eia igitur, Christi milites, eia strenui militiæ christianæ tirones, moveat vos generalis Ecclesiæ gemitus, succendat vos ad tantam Dei vindicandam injuriam pius zelus. Mementote, quia Creator noster nostri non indiguit, cum nos fecit, qui, quanquam nostro servitio non indigeat, ut quasi per illud minus in agendo quidquid voluerit, fatigetur, et sua omnipotentia minor sit, obsequio noslro carens; occasionem tamen in hoc articulo nobis tribuit acceptabiliter serviendi. Cum igitur post interfectionem præfati justi, Ecclesia, quæ in partibus illis est, absque consolatore in tristitia et mœrore sedente, fides evanuisse, periisse pax, hæretica pestis et hostilis rabies fortius invaluisse dicatur; ac si potenter in ejus novitate procellæ non succurratur eidem, pene penitus videbitur navis Ecclesiæ naufragari; universitatem vestram monemus attentius, et propensius exhortamur, ac in tantæ necessitatis articulo in virtute Christi confidentes injungimus, et in remissionem peccaminum indulgemus, quatenus tantis malis sucurrere non tardetis, et ad pacificandum gentes illas in eo qui est Deus pacis et dilectionis, intendere procuretis: et quibuscumque modis revelaverit vobis Deus, hæreticam ibi studeatis perfidiam abolere; sectatores ipsius eo quam Saracenos securius, quo pejores sunt illis, in manu forti et extento brachio impugnando.

Prænominatum etiam comitem, qui, quasi fœdus percussisset cum eadem morte, propria non recogitat, si forte vexatio sibi tribuat intellectum, et impleta facies ejus ignominia incipiat inquirere nomen Dei ad satisfaciendum nobis et Ecclesiæ, imo Deo, pondere non desinatis inductæ super eum oppressionis urgere, ipsum et fautores ejusdem de castris Domini depellendo, et auferendo terras eorum; in quibus relegatis hæreticis, habitatores catholici subrogentur, qui juxta orthodoxæ fidei nostræ disciplinam in sanctitate et justitia serviant coram Deo.

Datum Laterani VI Idus Martii, Pontificatus nostri Anno XI.3VILLEMAGNE, A.: Bullaire du Bienheureux Pierre de Castelnau, martyr de la Foi. Montpeller: Imprimerie de la Manufacture de la Charité, 1917. pp. 306-319. Doc. núm. LXXIV.

Categories
Documents

Setembre de 1209

Informe de Miló sobre la seva missió

Durant el mes de setembre 1209, Miló envia al Papa l’informe de la seva missió en l’afer albigès. Amb aquesta carta, Miló completa l’altra missiva que ja havia enviat al papa després del 18 de juny.

Aquí Miló no amaga la mala relació que té amb el comte de Tolosa. Vol fer constatar que Ramon VI ha violat gairebé tots els punts del seu jurament del 8 de juny a Sant Gèli, i avisa al papa que vagi amb compte amb la llengua del comte, hàbil en la difusió de mentides i injúries. A més insisteix en la culpabilitat de Ramon com a instigador de l’assassinat de Pere de Castellnou.1VILLEMAGNE, A.: Bullaire du Bienheureux Pierre de Castelnau, martyr de la Foi. Montpeller: Imprimerie de la Manufacture de la Charité, 1917. pp. 266-267. Doc. núm. LXV.


Sanctissimo Patri et domino Innocentio, Dei gratia, summo pontifici, Milo, humilis servus, ejus voluntarium debitæ servitutis obsequium. Postquam cum exercitu signatorum a Lugduno per Provinciam usque ad Montempessulanum processi, reverendo patri Cisterciensi abbati et principibus visum fuit plurimum expedire quod ad terram nobilium virorum comitum Provinciæ et Furcalcariensis, partim pro reformanda concordia inter eos, etc., celeriter remearem. Cumque ad Arelatensem civitatem venissem, oculata fide perspexi quod alias fama intellexeram nuntiante; videlicet quod vir nobilis Willelmus Porcelleti munitionem quamdam fortissimam super duabus ecclesiis et in cœmeteria ipsarum constructam in insula quadam juxta ripam Rhodani non longe ab eadem civitate in perniciem transeuntium possidebat, domosque Domini converterat in speluncas latronum. Innumera enim maleficia, rapinæ scilicet, exactiones indebitæ, furta et cæteræ abominationes committebantur in ea, et timebantur nihilominus infuturum committi. Propter quod, etc., usque præsentium, plenius continetur. Quia igitur, sancte Pater, ad hoc res per Dei gratiam jam devenit ut in tota Provincia sit summa pax et tranquillitas reformata, dummodo facile non solvantur quæ multa sunt deliberatione statuta, beatitudinem vestram, humili supplicatione, deposco quatenus si forsitan, sicut a multis creditur, Tolosanus comes, pacis et justitiæ inimicus, ad præsentiam vestram accesserit pro recuperandis castris quæ mihi vestro nomine assignavit, quod se jactat posse facile obtinere, non vos moveat ejus lingua solis mendaciis et contumeliis erudita; sed, sicut meruit, de die in diem manus Ecclesiæ sentiat graviores. Cum enim super quindecim ad minus capitulis præter alias juratoriam ab eo receperim cautionem, fere in omnibus manifestissime dejeravit, in his præcipue quæ in aliis litteris continentur factis nomine domini Regensis et meo. Unde a jure quod habet in civitate Melgorii cecidit manifeste, et septem munitissima castra quæ de suis habeo in commissum Romanæ Ecclesiæ ceciderunt, etc., usque sunt exhibere. Verum, sicut in præfatis habetur litteris, adhuc usque ad proximum festum omnium sanctorum exspectabitur; in quo si non venerit satisfacturus de omnibus, contra ipsum tam spiritualiter quam temporaliter procedetur. Castra siquidem quæ de suis habeo adeo sunt artificio et natura loci munita, etc., usque facillimum sit ipsum exterminare de terra quam sua vita turpissima diutius maculavit, etc., usque Licet enim tam comes ipse quam præfatus nobilis cujus adeo munitionem destruxi quod pro centum millibus solidorum in statum pristinum reparari non posset, occulte mihi exitium machinetur, sicut multorum certa relatione cognovi, nihil me tamen ab eo quod cæpi poterit revocare, quamvis uterque mortem fuerit machinatns legati [Petri de Castronovol].

Nam et comes semper postea interfectorem ipsius familiarem habuit et amicum, cum esset antea inimicus, et Willelmus Porcelleti germanum interfectoris ejusdem postea semper habuit commensalem.2VILLEMAGNE, A.: Bullaire du Bienheureux Pierre de Castelnau, martyr de la Foi. Montpeller: Imprimerie de la Manufacture de la Charité, 1917. pp. 263-265. Doc. núm. LXV.

 

Categories
Documents

27 de juliol de 1209

El Papa escriu al comte de Tolosa, reconciliat amb l’Església per Miló, perquè perseveri en el bé.

L’endemà de la reunió de Sant Gèli, on Miló havia concedit condicionalment l’absolució al comte de Tolosa, el legat escriu a Innocenci III per informar-lo de l’esdeveniment i expressar-li el desig de tornar a Roma.

El seu primer contacte amb Ramon VI havia estat suficient per a fer entendre a Miló que mai obtindria res d’un home decidit a prometre-ho tot i a no guardar res. Desanimat, volia acabar allà la seva missió que considerava inútil.

El papa li respon des de Viterbo que sens dubte seria molt apreciada la seva presència a Roma, però que havia de perseverar en una obra on el seu zel prudent podria obtenir resultats fructífers; i sospitant els motius que empenyien a Miló a tornar a Roma, el Sobirà Pontífex envia aquesta carta al comte el mateix dia, perquè es comprometi a complir les condicions prescrites pel seu legat i no es desviï del bon camí que acabava d’emprendre.1VILLEMAGNE, A.: Bullaire du Bienheureux Pierre de Castelnau, martyr de la Foi. Montpeller: Imprimerie de la Manufacture de la Charité, 1917. pp. 262-263. Doc. núm. LXIV.


Nobili viro R[aimundo] comiti Tolosano.

Gaudemus in Domino et in potentia virtutis ipsius, quod, licet contra te dudum fuerint multa suggesta, quæ famam tuam videbantur multiformiter denigrare, tu tamen, ut eam omnino purgares, totum te nostris exposuisti mandatis, exhibens cautiones quantas et quales dictus filius magister Milo notarius noster, apostolicæ sedis legatus, exegit, et sic qui multis fueras in scandalum, factus es pluribus in exemplum, ut circa te manus Domini videatur mirabiliter operata. Cum ergo pro certo credamus quod hoc tibi, non solum spiritaliter ad salutem, verum etiam temporaliter ad profectum, debeat redundare, ut amodo inter fideles fructifices et abundes in pace catholica, qui hactenus inter perfidos dispergebas et consumebas in bellica clade; nobilitatem tuam rogandam duximus et monendam, per apostolica, tibi scripta mandantes, quatenus talem in omnibus te studeas exhibere, quod nos, qui tuum desideramus in Domino commodum et honorem, ad exhibendum tibi gratiam et favorem merito debeamus induci, pro certo confidens quod indebitum tibi, nolumus inferri gravamen.

Datum Viterbii, VI Kalend. Augusti pontificatus nostri anno duodecimo.2VILLEMAGNE, A.: Bullaire du Bienheureux Pierre de Castelnau, martyr de la Foi. Montpeller: Imprimerie de la Manufacture de la Charité, 1917. pp. 261-262. Doc. núm. LXIV.